Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Bir kuni Rasululloh ﷺ Xadijani eslab, uni maqtashda uzoq (gapirdilar). Shunda menga ayollarga yetadigan rashk yetdi va men: «Ey Allohning Rasuli, Alloh sizga Qurayshning kampirlaridan boʻlgan, lab burchaklari qizargan bir kampirning oʻrnini (undan yaxshisi bilan) toʻldirdi-ku», dedim. U aytdi: Shunda Rasululloh ﷺning yuzlari shunday oʻzgardiki, men u zotning hech bir narsadan bunday oʻzgarganlarini koʻrmagan edim — faqat vahiy nozil boʻlayotganda yoki (yomgʻir keltiruvchi) bulut koʻringanda, toki u rahmatmi yoki azobmi, bilmagunlaricha (shunday boʻlar edi).Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Бир куни Расулуллоҳ ﷺ Хадижани эслаб, уни мақташда узоқ (гапирдилар). Шунда менга аёлларга етадиган рашк етди ва мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, Аллоҳ сизга Қурайшнинг кампирларидан бўлган, лаб бурчаклари қизарган бир кампирнинг ўрнини (ундан яхшиси билан) тўлдирди-ку», дедим. У айтди: Шунда Расулуллоҳ ﷺнинг юзлари шундай ўзгардики, мен у зотнинг ҳеч бир нарсадан бундай ўзгарганларини кўрмаган эдим — фақат ваҳий нозил бўлаётганда ёки (ёмғир келтирувчи) булут кўринганда, токи у раҳматми ёки азобми, билмагунларича (шундай бўлар эди).