حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الثَّقَفِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ عَنْ رَجُلٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ أَنَّهُ قَالَ مَا اسْتَقْبَلْتُ الْقِبْلَةَ بِفَرْجِي مُنْذُ كَذَا وَكَذَا فَحَدَّثَ عِرَاكُ بْنُ مَالِكٍ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَرَ بِخَلَائِهِ أَنْ يُسْتَقْبَلَ بِهِ الْقِبْلَةَ لَمَّا بَلَغَهُ أَنَّ النَّاسَ يَكْرَهُونَ ذَلِكَ
Umar ibn Abdulaziz: «Men falon-falon vaqtdan buyon avratim bilan qiblaga yuzlanmadim», dedi. Shunda Irok ibn Molik Oishadan soʻzlab berdi: Nabiy ﷺga odamlar buni yoqtirmasliklari yetib kelganda, u zot oʻz hojat oʻrinlariga buyurdilar va u qiblaga qaratildi.Умар ибн Абдулазиз: «Мен фалон-фалон вақтдан буён авратим билан қиблага юзланмадим», деди. Шунда Ирок ибн Молик Оишадан сўзлаб берди: Набий ﷺга одамлар буни ёқтирмасликлари етиб келганда, у зот ўз ҳожат ўринларига буюрдилар ва у қиблага қаратилди.