حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ عَنْ مَخْلَدِ بْنِ خُفَافِ بْنِ إِيمَاءَ بْنِ رَحَضَةَ الْغِفَارِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ خَرَاجَ الْعَبْدِ بِضَمَانِهِ قَالَ ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ وَكَانَ اخْتَصَمُوا فِي عَبْدٍ اشْتَرَاهُ رَجُلٌ فَوَجَدَ بِهِ عَيْبًا وَقَدْ اسْتَغَلَّهُ فَقَالَ عُرْوَةُ عَنْ عَائِشَةَ قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ خَرَاجَ الْعَبْدِ بِضَمَانِهِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ qulning daromadi uning zaminini olganning (yaʼni javobgarligini oʻz zimmasiga olganning) haqqi ekaniga hukm qildilar. Ibn Abu Ziʼb aytdi: Ular bir qul haqida daʼvolashgan edilar: bir kishi uni sotib olib, undan foyda olgan, soʻng unda ayb topgan edi. Shunda Urva Oishadan (rivoyat qilib): Rasululloh ﷺ qulning daromadi uning zaminini olganning haqqi ekaniga hukm qildilar, dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ қулнинг даромади унинг заминини олганнинг (яъни жавобгарлигини ўз зиммасига олганнинг) ҳаққи эканига ҳукм қилдилар. Ибн Абу Зиъб айтди: Улар бир қул ҳақида даъволашган эдилар: бир киши уни сотиб олиб, ундан фойда олган, сўнг унда айб топган эди. Шунда Урва Оишадан (ривоят қилиб): Расулуллоҳ ﷺ қулнинг даромади унинг заминини олганнинг ҳаққи эканига ҳукм қилдилар, деди.