حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ عَنْ يُونُسَ عَنِ الْحَسَنِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ أَحَبَّ لِقَاءَ اللَّهِ أَحَبَّ اللَّهُ لِقَاءَهُ وَمَنْ كَرِهَ لِقَاءَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ كَرِهَ اللَّهُ لِقَاءَهُ فَقَالَتْ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَرَاهِيَةُ لِقَاءِ اللَّهِ أَنْ يَكْرَهَ الْمَوْتَ فَوَاللَّهِ إِنَّا لَنَكْرَهُهُ فَقَالَ لَا لَيْسَ بِذَاكَ وَلَكِنَّ الْمُؤْمِنَ إِذَا قَضَى اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ قَبْضَهُ فَرَّجَ لَهُ عَمَّا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنْ ثَوَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَكَرَامَتِهِ فَيَمُوتُ حِينَ يَمُوتُ وَهُوَ يُحِبُّ لِقَاءَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَاللَّهُ يُحِبُّ لِقَاءَهُ وَإِنَّ الْكَافِرَ وَالْمُنَافِقَ إِذَا قَضَى اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ قَبْضَهُ فَرَّجَ لَهُ عَمَّا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَهَوَانِهِ فَيَمُوتُ حِينَ يَمُوتُ وَهُوَ يَكْرَهُ لِقَاءَ اللَّهِ وَاللَّهُ يَكْرَهُ لِقَاءَهُ
Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Kim Allohga roʻbaroʻ boʻlishni suysa, Alloh ham unga roʻbaroʻ boʻlishni suyadi; kim Alloh azza va jallaga roʻbaroʻ boʻlishni yomon koʻrsa, Alloh ham unga roʻbaroʻ boʻlishni yomon koʻradi», dedilar. Shunda Oisha: «Yo Rasululloh, Allohga roʻbaroʻ boʻlishni yomon koʻrish — oʻlimni yomon koʻrishmi? Allohga qasamki, biz uni yomon koʻramiz-ku», dedi. U zot: «Yoʻq, u bunday emas. Lekin moʻminga Alloh azza va jalla uning joni olinishini hukm qilsa, uning oldida turgan Alloh azza va jallaning savobi va karomatidan (parda) ochiladi; bas, u oʻladigan paytda Alloh azza va jallaga roʻbaroʻ boʻlishni suygan holda oʻladi, Alloh ham unga roʻbaroʻ boʻlishni suyadi. Kofir va munofiqqa esa Alloh azza va jalla uning joni olinishini hukm qilsa, oldida turgan Alloh azza va jallaning azobi va xorligidan (parda) ochiladi; bas, u oʻladigan paytda Allohga roʻbaroʻ boʻlishni yomon koʻrgan holda oʻladi, Alloh ham unga roʻbaroʻ boʻlishni yomon koʻradi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким Аллоҳга рўбарў бўлишни суйса, Аллоҳ ҳам унга рўбарў бўлишни суяди; ким Аллоҳ азза ва жаллага рўбарў бўлишни ёмон кўрса, Аллоҳ ҳам унга рўбарў бўлишни ёмон кўради», дедилар. Шунда Оиша: «Ё Расулуллоҳ, Аллоҳга рўбарў бўлишни ёмон кўриш — ўлимни ёмон кўришми? Аллоҳга қасамки, биз уни ёмон кўрамиз-ку», деди. У зот: «Йўқ, у бундай эмас. Лекин мўминга Аллоҳ азза ва жалла унинг жони олинишини ҳукм қилса, унинг олдида турган Аллоҳ азза ва жалланинг савоби ва кароматидан (парда) очилади; бас, у ўладиган пайтда Аллоҳ азза ва жаллага рўбарў бўлишни суйган ҳолда ўлади, Аллоҳ ҳам унга рўбарў бўлишни суяди. Кофир ва мунофиққа эса Аллоҳ азза ва жалла унинг жони олинишини ҳукм қилса, олдида турган Аллоҳ азза ва жалланинг азоби ва хорлигидан (парда) очилади; бас, у ўладиган пайтда Аллоҳга рўбарў бўлишни ёмон кўрган ҳолда ўлади, Аллоҳ ҳам унга рўбарў бўлишни ёмон кўради», дедилар.