حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَزِيدَ يَعْنِي الْوَاسِطِيَّ عَنْ سُفْيَانَ بْنِ عُيَيْنَةَ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا عَائِشَةُ إِنْ كُنْتِ أَلْمَمْتِ بِذَنْبٍ فَاسْتَغْفِرِي اللَّهَ فَإِنَّ التَّوْبَةَ مِنْ الذَّنْبِ النَّدَمُ وَالِاسْتِغْفَارُ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ menga: «Yo Oisha, agar biror gunohga yoʻliqqan boʻlsang, Allohdan magʻfirat soʻra. Zero, gunohdan tavba qilish — pushaymon boʻlish va istigʻfor aytishdir», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ менга: «Ё Оиша, агар бирор гуноҳга йўлиққан бўлсанг, Аллоҳдан мағфират сўра. Зеро, гуноҳдан тавба қилиш — пушаймон бўлиш ва истиғфор айтишдир», дедилар.