حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ وَابْنُ بَكْرٍ قَالَا أَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ وَحَدَّثَنِي ابْنُ شِهَابٍ عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِيهِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ وَعَائِشَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُدْرِكُهُ الْفَجْرُ وَهُوَ جُنُبٌ مِنْ أَهْلِهِ ثُمَّ يَغْتَسِلُ فَيَصُومُ قَالَ ابْنُ بَكْرٍ زَوْجَتَيْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
Ummu Salama va Oisha (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺni ahllaridan junub holda subh (fajr) topar, soʻng gʻusl qilib roʻza tutar edilar. Ibn Bakr: «Nabiy ﷺning ikki zavjalari», dedi.Умму Салама ва Оиша (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺни аҳлларидан жунуб ҳолда субҳ (фажр) топар, сўнг ғусл қилиб рўза тутар эдилар. Ибн Бакр: «Набий ﷺнинг икки завжалари», деди.