حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا أَبُو الْأَحْوَصِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ قَالَتْوَالَّذِي ذَهَبَ بِنَفْسِهِ مَا مَاتَ حَتَّى كَانَ أَكْثَرُ صَلَاتِهِ وَهُوَ جَالِسٌ وَكَانَ أَحَبَّ الْأَعْمَالِ إِلَيْهِ الْعَمَلُ الصَّالِحُ الَّذِي يَدُومُ عَلَيْهِ الْعَبْدُ وَإِنْ كَانَ يَسِيرًا
Moʻminlar onasi Ummu Salama (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Uning ﷺ jonini olgan Zotga qasamki, u zot vafot etgunlariga qadar namozlarining koʻpini oʻtirgan holda oʻqir edilar. U zotga amallarning eng suyuklisi — banda, oz boʻlsa-da, doimiy bajaradigan solih amal edi».Мўминлар онаси Умму Салама (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Унинг ﷺ жонини олган Зотга қасамки, у зот вафот этгунларига қадар намозларининг кўпини ўтирган ҳолда ўқир эдилар. У зотга амалларнинг энг суюклиси — банда, оз бўлса-да, доимий бажарадиган солиҳ амал эди».