حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنِ سُلَيْمَانَ الْأَعْمَشِ عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ عَنْ كُرَيْبٍ مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ عَنْ مَيْمُونَةَ بِنْتِ الْحَارِثِ قَالَتْوَضَعْتُ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غِسْلًا وَسَتَرْتُهُ فَصَبَّ عَلَى يَدِهِ فَغَسَلَهَا مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ قَالَ سُلَيْمَانُ فَلَا أَدْرِي أَذَكَرَ الثَّالِثَةَ أَمْ لَا قَالَ ثُمَّ أَفْرَغَ بِيَمِينِهِ عَلَى شِمَالِهِ فَغَسَلَ فَرْجَهُ ثُمَّ دَلَكَ يَدَهُ بِالْأَرْضِ أَوْ بِالْحَائِطِ ثُمَّ مَضْمَضَ وَاسْتَنْشَقَ وَغَسَلَ وَجْهَهُ قَالَ وَغَسَلَ رَأْسَهُ ثُمَّ صَبَّ عَلَى جَسَدِهِ ثُمَّ تَنَحَّى فَغَسَلَ قَدَمَيْهِ قَالَتْ فَنَاوَلْتُهُ خِرْقَةً قَالَ فَقَالَ هَكَذَا وَأَشَارَ بِيَدِهِ أَنْ لَا أُرِيدُهَاقَالَ سُلَيْمَانُ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِإِبْرَاهِيمَ فَقَالَ هُوَ كَذَلِكَ وَلَمْ يُنْكِرْهُ و قَالَ إِبْرَاهِيمُ لَا بَأْسَ بِالْمِنْدِيلِ إِنَّمَا هِيَ عَادَةٌ
Maymuna binti Horis (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺ ning gusli uchun suv qoʻyib, parda tutdim. U zot qoʻllariga suv quyib, ularni bir yoki ikki marta yuvdilar (roviy: ‹uch marta› dedimi-yoʻqmi, eslay olmaydi). Soʻng oʻng qoʻllari bilan chap qoʻllariga (suv) quyib, avratlarini yuvdilar. Qoʻllarini yerga yoki devorga ishqalab yuvdilar. Ogʻizlarini chaydilar, burunlariga suv tortib qoqdilar. Yuzlarini yuvdilar va boshlarini yuvdilar. Badanlariga suv quyib, soʻng oʻsha joydan chetga surilib, oyoqlarini yuvdilar. Men u zotga bir parcha mato (sochiq) tutdim, lekin u zot qoʻllari bilan (kerak emas deb) ishora qilib, olmadilar. Sulaymon aytdi: Men buni Ibrohimga aytdim, u: «Shunday boʻlgan», dedi va uni inkor qilmadi. Ibrohim: «Sochiq (bilan artinish)da zarar yoʻq, bu faqat odatdir», dedi.Маймуна бинти Ҳорис (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг гусли учун сув қўйиб, парда тутдим. У зот қўлларига сув қуйиб, уларни бир ёки икки марта ювдилар (ровий: ‹уч марта› дедими-йўқми, эслай олмайди). Сўнг ўнг қўллари билан чап қўлларига (сув) қуйиб, авратларини ювдилар. Қўлларини ерга ёки деворга ишқалаб ювдилар. Оғизларини чайдилар, бурунларига сув тортиб қоқдилар. Юзларини ювдилар ва бошларини ювдилар. Баданларига сув қуйиб, сўнг ўша жойдан четга сурилиб, оёқларини ювдилар. Мен у зотга бир парча мато (сочиқ) тутдим, лекин у зот қўллари билан (керак эмас деб) ишора қилиб, олмадилар. Сулаймон айтди: Мен буни Иброҳимга айтдим, у: «Шундай бўлган», деди ва уни инкор қилмади. Иброҳим: «Сочиқ (билан артиниш)да зарар йўқ, бу фақат одатдир», деди.