حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ سَعْدِ بْنِ إِسْحَاقَ قَالَ حَدَّثَتْنِي زَيْنَبُ بِنْتُ كَعْبٍ عَنْ فُرَيْعَةَ بِنْتِ مَالِكٍ قَالَتْخَرَجَ زَوْجِي فِي طَلَبِ أَعْلَاجٍ لَهُ فَأَدْرَكَهُمْ بِطَرَفِ الْقَدُومِ فَقَتَلُوهُ فَأَتَانِي نَعْيُهُ وَأَنَا فِي دَارٍ شَاسِعَةٍ مِنْ دُورِ أَهْلِي فَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَقُلْتُ إِنَّ نَعْيَ زَوْجِي أَتَانِي فِي دَارٍ شَاسِعَةٍ مِنْ دُورِ أَهْلِي وَلَمْ يَدَعْ لِي نَفَقَةً وَلَا مَالًا لِوَرَثَتِهِ وَلَيْسَ الْمَسْكَنُ لَهُ فَلَوْ تَحَوَّلْتُ إِلَى أَهْلِي وَأَخْوَالِي لَكَانَ أَرْفَقَ بِي فِي بَعْضِ شَأْنِي قَالَ تَحَوَّلِي فَلَمَّا خَرَجْتُ إِلَى الْمَسْجِدِ أَوْ إِلَى الْحُجْرَةِ دَعَانِي أَوْ أَمَرَ بِي فَدُعِيتُ فَقَالَ امْكُثِي فِي بَيْتِكِ الَّذِي أَتَاكِ فِيهِ نَعْيُ زَوْجِكِ حَتَّى يَبْلُغَ الْكِتَابُ أَجَلَهُ قَالَتْ فَاعْتَدَدْتُ فِيهِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا قَالَتْ فَأَرْسَلَ إِلَيَّ عُثْمَانُ فَأَخْبَرْتُهُ فَأَخَذَ بِهِحَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ عَنْ سَعْدِ بْنِ إِسْحَاقَ قَالَ حَدَّثَتْنِي زَيْنَبُ بِنْتُ كَعْبٍ عَنْ فُرَيْعَةَ بِنْتِ مَالِكٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَحْوَهُ

Furayʼa bint Molik (roziyallohu anho) aytadi: Erim oʻzining qochib ketgan xizmatkorlarini izlab chiqdi va ularni Qadum chekkasida topdi, ular esa uni oʻldirdilar. Menga uning oʻlimi xabari keldi, men esa oʻz ahlimning uylaridan uzoqdagi bir uyda edim. Men Rasululloh ﷺning huzurlariga kelib, buni u zotga aytdim va: «Erimning oʻlimi xabari menga oʻz ahlimning uylaridan uzoqdagi bir uyda yetdi. U menga na nafaqa, na merosxoʻrlariga mol qoldirdi, uy ham uniki emas. Agar men oʻz ahlim va togʻalarim oldiga koʻchib borsam, baʼzi ishlarimda menga qulayroq boʻlardi», dedim. U zot: «Koʻchib bor», dedilar. Men masjidga — yoki hujraga — chiqqanimda, u zot meni chaqirdilar — yoki men haqimda buyurdilar, shunda men chaqirildim — va: «Erimning oʻlimi xabari senga yetgan uyingda kitob (belgilangan) muddatiga yetguncha tur», dedilar. Shunda men oʻsha yerda toʻrt oyu oʻn kun idda oʻtirdim. Keyin Usmon menga (odam) yubordi, men unga xabar berdim, u ham shunga amal qildi. Bishr ibn al-Mufazzal Saʼd ibn Ishoqdan, u Zaynab bint Kaʼbdan, u Furayʼa bint Molikdan, u Nabiy ﷺdan shunga oʻxshashini rivoyat qildi.Фурайъа бинт Молик (розияллоҳу анҳо) айтади: Эрим ўзининг қочиб кетган хизматкорларини излаб чиқди ва уларни Қадум чеккасида топди, улар эса уни ўлдирдилар. Менга унинг ўлими хабари келди, мен эса ўз аҳлимнинг уйларидан узоқдаги бир уйда эдим. Мен Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига келиб, буни у зотга айтдим ва: «Эримнинг ўлими хабари менга ўз аҳлимнинг уйларидан узоқдаги бир уйда етди. У менга на нафақа, на меросхўрларига мол қолдирди, уй ҳам уники эмас. Агар мен ўз аҳлим ва тоғаларим олдига кўчиб борсам, баъзи ишларимда менга қулайроқ бўларди», дедим. У зот: «Кўчиб бор», дедилар. Мен масжидга — ёки ҳужрага — чиққанимда, у зот мени чақирдилар — ёки мен ҳақимда буюрдилар, шунда мен чақирилдим — ва: «Эримнинг ўлими хабари сенга етган уйингда китоб (белгиланган) муддатига етгунча тур», дедилар. Шунда мен ўша ерда тўрт ою ўн кун идда ўтирдим. Кейин Усмон менга (одам) юборди, мен унга хабар бердим, у ҳам шунга амал қилди. Бишр ибн ал-Муфаззал Саъд ибн Ишоқдан, у Зайнаб бинт Каъбдан, у Фурайъа бинт Моликдан, у Набий ﷺдан шунга ўхшашини ривоят қилди.

حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ إِسْحَاقَ بْنِ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ الْأَنْصَارِيُّ عَنْ عَمَّتِهِ زَيْنَبَ بِنْتِ كَعْبٍ أَنَّ فُرَيْعَةَ بِنْتَ مَالِكِ بْنِ سِنَانٍ أُخْتَ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ حَدَّثَتْهَاأَنَّ زَوْجَهَا خَرَجَ فِي طَلَبِ أَعْلَاجٍ لَهُمْ فَأَدْرَكَهُمْ بِطَرَفِ الْقَدُومِ فَقَتَلُوهُ فَأَتَاهَا نَعْيُهُ وَهِيَ فِي دَارٍ مِنْ دُورِ الْأَنْصَارِ شَاسِعَةٍ عَنْ دَارِ أَهْلِهَا فَكَرِهَتْ الْعِدَّةَ فِيهَا فَأَتَتْ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَانِي نَعْيُ زَوْجِي وَأَنَا فِي دَارٍ مِنْ دُورِ الْأَنْصَارِ شَاسِعَةٍ عَنْ دُورِ أَهْلِي إِنَّمَا تَرَكَنِي فِي مَسْكَنٍ لَا يَمْلِكُهُ وَلَمْ يَتْرُكْنِي فِي نَفَقَةٍ يُنْفَقُ عَلَيَّ وَلَمْ أَرِثْ مِنْهُ مَالًا فَإِنْ رَأَيْتَ أَنْ أَلْحَقَ بِإِخْوَتِي وَأَهِلِي فَيَكُونَ أَمَرُنَا جَمِيعًا فَإِنَّهُ أَحَبُّ إِلَيَّ فَأَذِنَ لِي أَنْ أَلْحَقَ بِأَهْلِي فَخَرَجْتُ مَسْرُورَةً بِذَلِكَ حَتَّى إِذَا كُنْتُ فِي الْحُجْرَةِ أَوْ الْمَسْجِدِ دَعَانِي أَوْ أَمَرَ بِي فَدُعِيتُ فَقَالَ لِي كَيْفَ زَعَمْتِ فَأَعَدْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ امْكُثِي فِي مَسْكَنِ زَوْجِكِ الَّذِي جَاءَكِ فِيهِ نَعْيُهُ حَتَّى يَبْلُغَ الْكِتَابُ أَجَلَهُ قَالَتْ فَاعْتَدَدْتُ فِيهِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا

Abu Saʼid Xudriyning singlisi Furayʼa binti Molik ibn Sinon (roziyallohu anho) rivoyat qildiki, eri oʻzlarining (qochib ketgan) qullarini qidirib chiqdi va ularga Qadum tomonida yetib oldi, ular esa uni oʻldirdilar. Uning oʻlimi haqidagi xabar unga ansorlarning uylaridan birida, oʻz ahlining uyidan uzoqda turgan paytida yetib keldi. U oʻsha yerda idda oʻtirishni yoqtirmadi va Nabiy ﷺ huzurlariga kelib: «Yo Rasululloh, erimning oʻlimi haqidagi xabar menga ansorlarning uylaridan birida, ahlimning uylaridan uzoqda turganimda yetib keldi. U meni oʻzi egalik qilmaydigan bir maskanda qoldirdi, menga sarflanadigan nafaqa ham qoldirmadi va men undan mol meros olganim ham yoʻq. Agar birodarlarim va ahlimga qoʻshilishimni maʼqul koʻrsangiz — ishimiz birga boʻlardi — bu menga suyukliroqdir. Menga ahlimga qoʻshilishga izn bering», dedim. (U zot izn berdilar,) men bundan xursand boʻlib chiqdim. Hujraga — yoki masjidga — yetganimda, u zot meni chaqirdilar yoki chaqirishga buyurdilar, men chaqirildim. U zot menga: «Qanday deding?» dedilar. Men aytganimni takrorladim. Shunda u zot: «Eringning oʻlim xabari senga yetgan maskanda, belgilangan muddat oʻz ajaliga yetguncha turgin», dedilar. U aytdi: «Men oʻsha yerda toʻrt oyu oʻn kun idda oʻtirdim».Абу Саъид Худрийнинг синглиси Фурайъа бинти Молик ибн Синон (розияллоҳу анҳо) ривоят қилдики, эри ўзларининг (қочиб кетган) қулларини қидириб чиқди ва уларга Қадум томонида етиб олди, улар эса уни ўлдирдилар. Унинг ўлими ҳақидаги хабар унга ансорларнинг уйларидан бирида, ўз аҳлининг уйидан узоқда турган пайтида етиб келди. У ўша ерда идда ўтиришни ёқтирмади ва Набий ﷺ ҳузурларига келиб: «Ё Расулуллоҳ, эримнинг ўлими ҳақидаги хабар менга ансорларнинг уйларидан бирида, аҳлимнинг уйларидан узоқда турганимда етиб келди. У мени ўзи эгалик қилмайдиган бир масканда қолдирди, менга сарфланадиган нафақа ҳам қолдирмади ва мен ундан мол мерос олганим ҳам йўқ. Агар биродарларим ва аҳлимга қўшилишимни маъқул кўрсангиз — ишимиз бирга бўларди — бу менга суюклироқдир. Менга аҳлимга қўшилишга изн беринг», дедим. (У зот изн бердилар,) мен бундан хурсанд бўлиб чиқдим. Ҳужрага — ёки масжидга — етганимда, у зот мени чақирдилар ёки чақиришга буюрдилар, мен чақирилдим. У зот менга: «Қандай дединг?» дедилар. Мен айтганимни такрорладим. Шунда у зот: «Эрингнинг ўлим хабари сенга етган масканда, белгиланган муддат ўз ажалига етгунча тургин», дедилар. У айтди: «Мен ўша ерда тўрт ою ўн кун идда ўтирдим».