حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ قَالَ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جُمَيْعٍ قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ خَلَّادٍ الْأَنْصَارِيُّ وَجَدَّتِي عَنْ أُمِّ وَرَقَةَ بِنْتِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِأَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَزُورُهَا كُلَّ جُمُعَةٍ وَأَنَّهَا قَالَتْ يَا نَبِيَّ اللَّهِ يَوْمَ بَدْرٍ أَتَأْذَنُ فَأَخْرُجُ مَعَكَ أُمَرِّضُ مَرْضَاكُمْ وَأُدَاوِي جَرْحَاكُمْ لَعَلَّ اللَّهَ يُهْدِي لِي شَهَادَةً قَالَ قَرِّي فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يُهْدِي لَكِ شَهَادَةً وَكَانَتْ أَعْتَقَتْ جَارِيَةً لَهَا وَغُلَامًا عَنْ دُبُرٍ مِنْهَا فَطَالَ عَلَيْهِمَا فَغَمَّاهَا فِي الْقَطِيفَةِ حَتَّى مَاتَتْ وَهَرَبَا فَأَتَى عُمَرُ فَقِيلَ لَهُ إِنَّ أُمَّ وَرَقَةَ قَدْ قَتَلَهَا غُلَامُهَا وَجَارِيَتُهَا وَهَرَبَا فَقَامَ عُمَرُ فِي النَّاسِ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَزُورُ أُمَّ وَرَقَةَ يَقُولُ انْطَلِقُوا نَزُورُ الشَّهِيدَةَ وَإِنَّ فُلَانَةَ جَارِيَتَهَا وَفُلَانًا غُلَامَهَا غَمَّاهَا ثُمَّ هَرَبَا فَلَا يُؤْوِيهِمَا أَحَدٌ وَمَنْ وَجَدَهُمَا فَلْيَأْتِ بِهِمَا فَأُتِيَ بِهِمَا فَصُلِبَا فَكَانَا أَوَّلَ مَصْلُوبَيْنِ
Ummu Varaqa binti Abdulloh ibn Horis (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Allohning Nabiysi ﷺ uni har juma ziyorat qilar edilar. U: «Ey Allohning Nabiysi! Badr kuni menga izn berasizmi, siz bilan birga chiqsam, kasallaringizni parvarish qilsam, yaralilaringizni davolasam; shoyad Alloh menga shahidlikni nasib qilsa», dedi. U zot: «Oʻrningda tur, albatta Alloh azza va jalla senga shahidlikni nasib qiladi», dedilar. U bir choʻrisi va bir qulini oʻzidan keyin ozod boʻlish (mudabbar) sharti bilan ozod qilgan edi. Ular uchun (kutish) uzoq boʻldi va ikkovi uni qatifaga oʻrab boʻgʻdilar, u vafot etdi, ikkovi esa qochdi. Umarning oldiga kelinib: «Ummu Varaqani quli va choʻrisi oʻldirib qochib ketishdi», deyildi. Shunda Umar odamlar orasida turib: «Rasululloh ﷺ Ummu Varaqani ziyorat qilar va: ‹Yuringlar, shahid ayolni ziyorat qilamiz›, der edilar. Falon choʻrisi va falon quli uni boʻgʻib oʻldirib, soʻng qochib ketishdi. Bas, ularni hech kim panoh bermasin, kim ularni topsa, ikkovini olib kelsin», dedi. Ikkovi keltirildi va dorga osildi; ular dorga osilgan dastlabki ikki kishi edi.Умму Варақа бинти Абдуллоҳ ибн Ҳорис (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Набийси ﷺ уни ҳар жума зиёрат қилар эдилар. У: «Эй Аллоҳнинг Набийси! Бадр куни менга изн берасизми, сиз билан бирга чиқсам, касалларингизни парвариш қилсам, яралиларингизни даволасам; шояд Аллоҳ менга шаҳидликни насиб қилса», деди. У зот: «Ўрнингда тур, албатта Аллоҳ азза ва жалла сенга шаҳидликни насиб қилади», дедилар. У бир чўриси ва бир қулини ўзидан кейин озод бўлиш (мудаббар) шарти билан озод қилган эди. Улар учун (кутиш) узоқ бўлди ва иккови уни қатифага ўраб бўғдилар, у вафот этди, иккови эса қочди. Умарнинг олдига келиниб: «Умму Варақани қули ва чўриси ўлдириб қочиб кетишди», дейилди. Шунда Умар одамлар орасида туриб: «Расулуллоҳ ﷺ Умму Варақани зиёрат қилар ва: ‹Юринглар, шаҳид аёлни зиёрат қиламиз›, дер эдилар. Фалон чўриси ва фалон қули уни бўғиб ўлдириб, сўнг қочиб кетишди. Бас, уларни ҳеч ким паноҳ бермасин, ким уларни топса, икковини олиб келсин», деди. Иккови келтирилди ва дорга осилди; улар дорга осилган дастлабки икки киши эди.