حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، قَالَ حَدَّثَنِي التَّيْمِيُّ، عَنْ بَكْرٍ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ أَبِي هُرَيْرَةَ الْعَتَمَةَ فَقَرَأَ
﴿ إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ ﴾ فَسَجَدَ فَقُلْتُ مَا هَذِهِ قَالَ سَجَدْتُ بِهَا خَلْفَ أَبِي الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم فَلاَ أَزَالُ أَسْجُدُ بِهَا حَتَّى أَلْقَاهُ.Abu Rofiʼ (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kuni men xufton namozini Abu Hurayra bilan oʻqidim; u ‹Izas-samaaʼun-shaqqat› (Inshiqoq surasi)ni oʻqidi va sajda qildi. Men: «Bu nima?» — dedim. U: «Men Abul-Qosim (Paygʻambar ﷺ) orqasida (bu surani oʻqiganlarida) sajda qilgan edim; men uni (u zotga) yoʻliqguncha shunday qilaveraman», — dedi.