حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي عَوْنٍ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ سَمُرَةَ، قَالَ قَالَ عُمَرُ لِسَعْدٍ لَقَدْ شَكَوْكَ فِي كُلِّ شَىْءٍ حَتَّى الصَّلاَةِ. قَالَ أَمَّا أَنَا فَأَمُدُّ فِي الأُولَيَيْنِ، وَأَحْذِفُ فِي الأُخْرَيَيْنِ، وَلاَ آلُو مَا اقْتَدَيْتُ بِهِ مِنْ صَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ صَدَقْتَ، ذَاكَ الظَّنُّ بِكَ، أَوْ ظَنِّي بِكَ.
Jobir ibn Samura (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Umar Saʼdga: «Odamlar sen ustidan har narsada — hatto namozda ham — shikoyat qildi», — dedi. Saʼd: «Haqiqatan men birinchi ikki rakatni choʻzar, soʻnggi ikkisini qisqartirar edim; men Rasululloh ﷺ ga ergashgan namozni hech qisqartirmayman», — dedi. Umar: «Sen rost aytyapsan; men sen haqda shunday oʻylayman», — dedi.