حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي يَعْفُورٍ، قَالَ سَمِعْتُ مُصْعَبَ بْنَ سَعْدٍ، يَقُولُ صَلَّيْتُ إِلَى جَنْبِ أَبِي فَطَبَّقْتُ بَيْنَ كَفَّىَّ ثُمَّ وَضَعْتُهُمَا بَيْنَ فَخِذَىَّ، فَنَهَانِي أَبِي وَقَالَ كُنَّا نَفْعَلُهُ فَنُهِينَا عَنْهُ، وَأُمِرْنَا أَنْ نَضَعَ أَيْدِيَنَا عَلَى الرُّكَبِ.
Musʼab ibn Saʼd (otasidan) rivoyat qiladi: Men otam yonida namoz oʻqidim va ikki qoʻlimni bir-biriga yaqinlashtirib, ularni (rukuʼda) ikki tizzam orasiga qoʻydim. Otam menga bunday qilmaslikni aytdi va: «Biz ham shunday qilar edik, lekin bizni (Paygʻambar ﷺ) bundan qaytardi va qoʻllarni tizzalarga qoʻyishga buyurdi», — dedi.