حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّهَا قَالَتْ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَيْتِهِ وَهْوَ شَاكٍ، فَصَلَّى جَالِسًا وَصَلَّى وَرَاءَهُ قَوْمٌ قِيَامًا، فَأَشَارَ إِلَيْهِمْ أَنِ اجْلِسُوا، فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ " إِنَّمَا جُعِلَ الإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ، فَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا، وَإِذَا رَفَعَ فَارْفَعُوا ".
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ kasalliklari paytida uyida oʻtirgan holda namoz oʻqidilar va odamlar u zot orqasida tik turgan holda namoz oʻqidi; u zot ularga oʻtirishga imo qildilar. Namozni tugatgach, u zot: «Imomga ergashiladi; bas, u rukuʼ qilsa, rukuʼ qilinglar; u boshini koʻtarsa, sizlar ham shunday qilinglar», — dedilar.