حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَقَطَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ فَرَسٍ فَخُدِشَ ـ أَوْ فَجُحِشَ ـ شِقُّهُ الأَيْمَنُ، فَدَخَلْنَا عَلَيْهِ نَعُودُهُ، فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَصَلَّى قَاعِدًا فَصَلَّيْنَا قُعُودًا وَقَالَ " إِنَّمَا جُعِلَ الإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ، فَإِذَا كَبَّرَ فَكَبِّرُوا وَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا، وَإِذَا رَفَعَ فَارْفَعُوا، وَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ. فَقُولُوا رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ ".
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ otdan yiqildilar va oʻng tomonlari yo shikastlandi yoki tirnaldi; bas, biz u zotning ahvolini soʻrashga bordik. Namoz vaqti kirdi va u zot oʻtirgan holda namoz oʻqidilar, biz esa tik turgan holda oʻqidik. U zot: «Imomga ergashiladi; bas, u takbir aytsa, sizlar ham takbir aytinglar; u rukuʼ qilsa, sizlar ham rukuʼ qilinglar; u boshini koʻtarsa, sizlar ham shunday qilinglar; u: Samiʼalloohu liman hamidah, — desa, sizlar: Robbana va lakal-hamd, — denglar», — dedilar.