حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ أَبُو الرَّبِيعِ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ كَانَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ إِذَا أَرَادَ الْخُرُوجَ إِلَى مَكَّةَ ادَّهَنَ بِدُهْنٍ لَيْسَ لَهُ رَائِحَةٌ طَيِّبَةٌ، ثُمَّ يَأْتِي مَسْجِدَ الْحُلَيْفَةِ فَيُصَلِّي ثُمَّ يَرْكَبُ، وَإِذَا اسْتَوَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ قَائِمَةً أَحْرَمَ، ثُمَّ قَالَ هَكَذَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَفْعَلُ.
Nofiʼ (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Ibn Umar Makkaga bormoqchi boʻlgan har safar, oʻziga — xushboʻy hidi yoʻq bir xil moy bilan — moy surar; soʻng Hulayfa masjidiga borib, namoz oʻqir va (soʻng) minar edi. U uloviga yaxshilab minib, ulov tik turgach, ehrom bogʻlash niyatini eʼlon qilar va u — Paygʻambar ﷺ shunday qilganlarini koʻrganini — aytar edi.