حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، أَخْبَرَنَا النَّضْرُ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو جَمْرَةَ، قَالَ سَأَلْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ الْمُتْعَةِ، فَأَمَرَنِي بِهَا، وَسَأَلْتُهُ عَنِ الْهَدْىِ، فَقَالَ فِيهَا جَزُورٌ أَوْ بَقَرَةٌ أَوْ شَاةٌ أَوْ شِرْكٌ فِي دَمٍ قَالَ وَكَأَنَّ نَاسًا كَرِهُوهَا، فَنِمْتُ فَرَأَيْتُ فِي الْمَنَامِ كَأَنَّ إِنْسَانًا يُنَادِي حَجٌّ مَبْرُورٌ، وَمُتْعَةٌ مُتَقَبَّلَةٌ. فَأَتَيْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ فَحَدَّثْتُهُ فَقَالَ اللَّهُ أَكْبَرُ سُنَّةُ أَبِي الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم قَالَ وَقَالَ آدَمُ وَوَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ وَغُنْدَرٌ عَنْ شُعْبَةَ عُمْرَةٌ مُتَقَبَّلَةٌ، وَحَجٌّ مَبْرُورٌ.
Abu Jamra (Ibn Abbosdan) rivoyat qiladi: Men Ibn Abbosdan Tamatuʼ haji haqida soʻradim. U meni uni qilishga buyurdi. Men undan Hadiy (qurbonlik) haqida soʻradim. U: «Sen bir tuya, bir sigir yoki bir qoʻy soʻyishing kerak; yoki sen Hadiyni boshqalar bilan (sheriklikda) qila olasan», — dedi. Goʻyo baʼzi odamlar uni (Tamatuʼ hajini) noxush koʻrar edi. Men uxlab, tushimda — goʻyo bir kishi: «Haji mabrur va qabul boʻlgan Mutʼa (Tamatuʼ haji)» — deb (jar) solayotganini (koʻrdim). Men Ibn Abbosning oldiga borib, uni unga aytdim. U: «Allohu akbar. (Bu —) Abulqosim (Paygʻambar ﷺ)ning sunnati», — dedi. Shuʼba rivoyat qildi: tushdagi nido (chaqiriq) shu edi: «Qabul boʻlgan umra va haji mabrur».