حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ فَاطِمَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَتْ أَفْطَرْنَا عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ غَيْمٍ، ثُمَّ طَلَعَتِ الشَّمْسُ. قِيلَ لِهِشَامٍ فَأُمِرُوا بِالْقَضَاءِ قَالَ بُدٌّ مِنْ قَضَاءٍ. وَقَالَ مَعْمَرٌ سَمِعْتُ هِشَامًا لاَ أَدْرِي أَقْضَوْا أَمْ لاَ.
Abu Usoma (Hishom ibn Urvadan, Fotimadan, Asmodan) rivoyat qiladi: Asmo bint Abu Bakr dedi: «Biz Paygʻambar ﷺ davrida bulutli bir kunda roʻzamizni ochdik, soʻng quyosh koʻrindi». Hishomdan: «Ular oʻsha kun (roʻzasi) oʻrniga (qazo) tutishga buyurildimi?» — deb soʻraldi. U: «(Uni) qazo qilish kerak edi», — dedi. Maʼmar: «Men Hishomning: ‹Ular oʻsha kun (oʻrniga) roʻza tutdimi yoki yoʻqmi — bilmayman›, — deganini eshitdim», — dedi.