حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُعَاذٌ، أَخْبَرَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنْ زِيَادِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ فَقَالَ رَجُلٌ نَذَرَ أَنْ يَصُومَ يَوْمًا، قَالَ أَظُنُّهُ قَالَ الاِثْنَيْنِ، فَوَافَقَ يَوْمَ عِيدٍ. فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ أَمَرَ اللَّهُ بِوَفَاءِ النَّذْرِ، وَنَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ صَوْمِ هَذَا الْيَوْمِ.
Ziyod ibn Jubayr (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Bir kishi Ibn Umar oldiga kelib: «Bir kishi bir kun roʻza tutishga nazr qildi (rivoyatchi menimcha: ‹oʻsha kun dushanba edi›, dedi) va oʻsha kun Iyd kuniga toʻgʻri kelib qoldi», — dedi. Ibn Umar: «Alloh nazrlarni bajarishga buyuradi, lekin Paygʻambar ﷺ bu kun (Iyd)da roʻza tutishdan qaytargan», — dedi.