حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَانَ يَوْمُ عَاشُورَاءَ تَصُومُهُ قُرَيْشٌ فِي الْجَاهِلِيَّةِ، وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصُومُهُ، فَلَمَّا قَدِمَ الْمَدِينَةَ صَامَهُ، وَأَمَرَ بِصِيَامِهِ، فَلَمَّا فُرِضَ رَمَضَانُ تَرَكَ يَوْمَ عَاشُورَاءَ، فَمَنْ شَاءَ صَامَهُ، وَمَنْ شَاءَ تَرَكَهُ.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Quraysh johiliyat davrida Ashuro kuni roʻza tutar edi va Allohning Rasuli ﷺ ham oʻsha kuni roʻza tutar edilar. U zot Madinaga kelganda, oʻsha kuni roʻza tutdi va boshqalarni ham roʻza tutishga buyurdi. Keyin Ramazon oyi roʻzasi farz qilinganda, u zot Ashuro kuni roʻza tutishni tark etdi va oʻsha kunda roʻza tutish yoki tutmaslik (ixtiyoriy) boʻlib qoldi.