حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ رَأَيْتُنِي أَنَا وَالنَّبِيُّ، صلى الله عليه وسلم نَتَمَاشَى، فَأَتَى سُبَاطَةَ قَوْمٍ خَلْفَ حَائِطٍ، فَقَامَ كَمَا يَقُومُ أَحَدُكُمْ فَبَالَ، فَانْتَبَذْتُ مِنْهُ، فَأَشَارَ إِلَىَّ فَجِئْتُهُ، فَقُمْتُ عِنْدَ عَقِبِهِ حَتَّى فَرَغَ.
Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Paygʻambar ﷺ bilan yurib, bir qavmning axlatxonasi (yoniga) yetib bordik. U zot — sizdan biringiz turgandek — devor orqasida turib, bavl qildilar. Men chetga ketdim, lekin u zot menga (kel deb) ishora qildilar. Men yaqinlashib, u zot tugatguncha orqalariga yaqin turdim.