حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ سُمَىٍّ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَا رَجُلٌ يَمْشِي فَاشْتَدَّ عَلَيْهِ الْعَطَشُ، فَنَزَلَ بِئْرًا فَشَرِبَ مِنْهَا، ثُمَّ خَرَجَ فَإِذَا هُوَ بِكَلْبٍ يَلْهَثُ، يَأْكُلُ الثَّرَى مِنَ الْعَطَشِ، فَقَالَ لَقَدْ بَلَغَ هَذَا مِثْلُ الَّذِي بَلَغَ بِي فَمَلأَ خُفَّهُ ثُمَّ أَمْسَكَهُ بِفِيهِ، ثُمَّ رَقِيَ، فَسَقَى الْكَلْبَ فَشَكَرَ اللَّهُ لَهُ، فَغَفَرَ لَهُ ". قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَإِنَّ لَنَا فِي الْبَهَائِمِ أَجْرًا قَالَ " فِي كُلِّ كَبِدٍ رَطْبَةٍ أَجْرٌ ". تَابَعَهُ حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ وَالرَّبِيعُ بْنُ مُسْلِمٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ.
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ: «Bir kishi yoʻlda ketayotgan paytda chanqab qoldi va bir quduqqa tushib, undan suv ichdi. Undan chiqqanda, u — haddan tashqari chanqoqdan tilini osiltirib (hansirab), tuproqni yalayotgan — bir itni koʻrdi. U kishi: ‹Bu (it) — men duch kelgan (chanqoq) muammodan aziyat chekyapti›, — dedi. Bas, u (yana quduqqa tushib), oʻz kovushini suv bilan toʻldirdi, uni tishlari bilan tutdi, (yuqoriga) chiqdi va itni sugʻordi. Alloh uning (yaxshi) amalidan minnatdor boʻldi va uni kechirdi», — dedilar. Odamlar: «Yo Rasululloh, bizga hayvonlarga xizmat qilishda (ham) savob bormi?» — dedi. U zot: «Ha, har bir tirik jonzotga (xizmat qilishda) savob bor», — deb javob berdilar.