حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا نَافِعُ بْنُ عُمَرَ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم صَلَّى صَلاَةَ الْكُسُوفِ، فَقَالَ " دَنَتْ مِنِّي النَّارُ حَتَّى قُلْتُ أَىْ رَبِّ، وَأَنَا مَعَهُمْ فَإِذَا امْرَأَةٌ ـ حَسِبْتُ أَنَّهُ قَالَ ـ تَخْدِشُهَا هِرَّةٌ قَالَ مَا شَأْنُ هَذِهِ قَالُوا حَبَسَتْهَا حَتَّى مَاتَتْ جُوعًا ".
Asmo bint Abu Bakr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ (quyosh) tutilishi namozini oʻqidi, soʻng: «Jahannam menga shu qadar yaqin (qilib) koʻrsatildiki, men: ‹Ey Robbim! Men uning ahlidan boʻlamanmi?› — dedim», — dedilar. Toʻsatdan u zot bir ayolni koʻrdi. Menimcha, u zot: «Uni bir mushuk tirnab turgan edi», — dedilar. U zot: «Bu (ayol)ga nima boʻldi?» — dedilar. U zotga: «U uni (mushukni) — to u (mushuk) ochlikdan oʻlguncha — qamab qoʻygan edi», — deyildi.