حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ زُرَارَةَ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، قَالَ ذَكَرُوا عِنْدَ عَائِشَةَ أَنَّ عَلِيًّا ـ رضى الله عنهما ـ كَانَ وَصِيًّا. فَقَالَتْ مَتَى أَوْصَى إِلَيْهِ وَقَدْ كُنْتُ مُسْنِدَتَهُ إِلَى صَدْرِي ـ أَوْ قَالَتْ حَجْرِي ـ فَدَعَا بِالطَّسْتِ، فَلَقَدِ انْخَنَثَ فِي حَجْرِي، فَمَا شَعَرْتُ أَنَّهُ قَدْ مَاتَ، فَمَتَى أَوْصَى إِلَيْهِ
Asvad (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Oishaning oldida baʼzi odamlar — Paygʻambar ﷺ Alini vasiyat bilan oʻz xalifasi qilib tayinlagan, deb — zikr qildi. Oisha: «Qachon u zot uni vasiyat qildi? Albatta, u zot vafot etganda, mening koʻkragimga (yoki: bagʻrimga) suyangan holda edi va u zot togʻora soʻradi, soʻng shu holatda (yiqilib) tushdi va men u zotning vafot etganini ham sezmadim; bas, qachon u zot uni vasiyat qildi?» — dedi.