حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أَصَابَ عُمَرُ بِخَيْبَرَ أَرْضًا فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَصَبْتُ أَرْضًا لَمْ أُصِبْ مَالاً قَطُّ أَنْفَسَ مِنْهُ، فَكَيْفَ تَأْمُرُنِي بِهِ قَالَ " إِنْ شِئْتَ حَبَّسْتَ أَصْلَهَا، وَتَصَدَّقْتَ بِهَا ". فَتَصَدَّقَ عُمَرُ أَنَّهُ لاَ يُبَاعُ أَصْلُهَا وَلاَ يُوهَبُ وَلاَ يُورَثُ، فِي الْفُقَرَاءِ وَالْقُرْبَى وَالرِّقَابِ وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالضَّيْفِ وَابْنِ السَّبِيلِ، وَلاَ جُنَاحَ عَلَى مَنْ وَلِيَهَا أَنْ يَأْكُلَ مِنْهَا بِالْمَعْرُوفِ، أَوْ يُطْعِمَ صَدِيقًا غَيْرَ مُتَمَوِّلٍ فِيهِ.
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Umar Xaybarda bir parcha yer olganda, u Paygʻambar ﷺ ning oldiga kelib: «Men bir parcha yer oldim — undan koʻra yaxshiroq (mol)ni hech qachon olmaganman. Bas, siz menga u haqda nima maslahat berasiz?» — dedi. Paygʻambar ﷺ: «Agar xohlasang, uni — xayriya maqsadlarida ishlatiladigan — vaqf qilib saqla», — dedi. Bas, Umar yerni — sotilmaslik, hadya qilinmaslik va meros qilinmaslik sharti bilan — sadaqa (vaqf) qildi; (uning hosili) kambagʻallarga, qarindoshlarga, qul ozod qilishga, jihodga, mehmonlarga va yoʻlovchilarga (sarflanardi); uning nozimi (boshqaruvchisi) undan oʻrtacha, adolatli tarzda yeyishi va — u orqali boylik orttirishni niyat qilmagan holda — oʻz doʻstlariga (ham) yedirishi mumkin edi.