حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ الْخَنْدَقِ وَهُوَ يَنْقُلُ التُّرَابَ حَتَّى وَارَى التُّرَابُ شَعَرَ صَدْرِهِ، وَكَانَ رَجُلاً كَثِيرَ الشَّعَرِ وَهْوَ يَرْتَجِزُ بِرَجَزِ عَبْدِ اللَّهِ اللَّهُمَّ لَوْلاَ أَنْتَ مَا اهْتَدَيْنَا وَلاَ تَصَدَّقْنَا وَلاَ صَلَّيْنَا فَأَنْزِلَنْ سَكِينَةً عَلَيْنَا وَثَبِّتِ الأَقْدَامَ إِنْ لاَقَيْنَا إِنَّ الأَعْدَاءَ قَدْ بَغَوْا عَلَيْنَا إِذَا أَرَادُوا فِتْنَةً أَبَيْنَا يَرْفَعُ بِهَا صَوْتَهُ.
Baro (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men Allohning Rasuli ﷺ ni Xandaq (jangi) kuni — koʻkragining tuklari changga belanguncha tuproq tashiyotganini — koʻrdim; u zot serjun (tukli) kishi edi. U zot Abdulloh (ibn Ravoha)ning quyidagi baytlarini oʻqir edi: ‹Allohim! Sen boʻlmaganingda, biz hidoyat ham topmas, sadaqa ham bermas va namoz ham oʻqimas edik. Bas, bizga sokinlik (xotirjamlik) ato et va dushman bilan toʻqnashganimizda, qadamlarimizni mustahkam qil. Albatta, (mushriklar) bizni fitnaga (jangga) tortmoqchi boʻlsa, biz (qochmay, dosh beramiz)›. Paygʻambar ﷺ bu baytlarni oʻqiyotganda ovozini balandlatardi.