حَدَّثَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو جَمْرَةَ، قَالَ سَمِعْتُ جُوَيْرِيَةَ بْنَ قُدَامَةَ التَّمِيمِيَّ، قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ قُلْنَا أَوْصِنَا يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ. قَالَ أُوصِيكُمْ بِذِمَّةِ اللَّهِ، فَإِنَّهُ ذِمَّةُ نَبِيِّكُمْ، وَرِزْقُ عِيَالِكُمْ.
Juvayriya ibn Qudoma at-Tamimiy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Biz Umar ibn Xattobga: «Ey moʻminlar amiri! Bizga vasiyat (nasihat) qiling», — dedik. U: «Men sizlarga — (zimmiylar bilan tuzilgan) Allohning ahdini bajarishni — vasiyat qilaman; chunki u — sizning Paygʻambaringizning ahdi va sizning qaramogʻingizdagilarning kun koʻrish manbaidir (yaʼni zimmiylardan olinadigan soliqlar)», — dedi.