حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا أَبُو حَمْزَةَ، قَالَ سَمِعْتُ الأَعْمَشَ، قَالَ سَأَلْتُ أَبَا وَائِلٍ شَهِدْتَ صِفِّينَ قَالَ نَعَمْ، فَسَمِعْتُ سَهْلَ بْنَ حُنَيْفٍ، يَقُولُ اتَّهِمُوا رَأْيَكُمْ، رَأَيْتُنِي يَوْمَ أَبِي جَنْدَلٍ وَلَوْ أَسْتَطِيعُ أَنْ أَرُدَّ، أَمْرَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَرَدَدْتُهُ، وَمَا وَضَعْنَا أَسْيَافَنَا عَلَى عَوَاتِقِنَا لأَمْرٍ يُفْظِعُنَا إِلاَّ أَسْهَلْنَ بِنَا إِلَى أَمْرٍ، نَعْرِفُهُ غَيْرِ أَمْرِنَا هَذَا.
Aʼmash (Abu Voildan) rivoyat qiladi: Men Abu Voildan: «Sen Siffin jangida qatnashdingmi?» — deb soʻradim. U: «Ha, va men Sahl ibn Hunayfning (jangga qizgʻinligi yetishmagani uchun koyilganda) shunday deganini eshitdim: ‹Oʻzingizning xato fikrlaringizni ayblaganingiz maʼqul. Men sizlar meni Abu Jandal kuni koʻrganingizda edi (deb istardim). Agar men Paygʻambar ﷺ ning buyruqlariga itoatsizlik qilishga jurʼat etganimda, men shunday qilgan boʻlardim. Biz — bizni qoʻrqitgan bir narsa uchun — qilichlarimizni boʻyinlarimiz va yelkalarimizga (osib) qoʻygan edik; va biz shunday qilganimizda, uni (yaʼni Paygʻambarning buyrugʻiga itoat etishni) — mana shu (bizning) jangimizdan boshqa har bir holatda — oʻzimiz uchun osonroq topdik (yaʼni sulhga itoat afzal boʻlib chiqdi)›», — dedi.