حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا نَزَلَتِ
﴿ الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ ﴾ شَقَّ ذَلِكَ عَلَى الْمُسْلِمِينَ، فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَيُّنَا لاَ يَظْلِمُ نَفْسَهُ قَالَ " لَيْسَ ذَلِكَ، إِنَّمَا هُوَ الشِّرْكُ، أَلَمْ تَسْمَعُوا مَا قَالَ لُقْمَانُ لاِبْنِهِ وَهْوَ يَعِظُهُ ﴿ وَإِذْ قَالَ لُقْمَـٰنُ لِٱبْنِهِۦ وَهُوَ يَعِظُهُۥ يَـٰبُنَىَّ لَا تُشْرِكْ بِٱللَّهِ ۖ إِنَّ ٱلشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ ﴾{يَا بُنَىَّ لاَ تُشْرِكْ بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ }".Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: ‹Iymon keltirgan va oʻz iymonini zulm bilan aralashtirmaganlar...› degan oyat nozil boʻlganda, musulmonlarga bu juda ogʻir tuyuldi va ular: «Yo Rasululloh! Bizdan qaysi birimiz oʻziga zulm qilmaydi?» — dedi. U zot: «Bu oyat — buni anglatmaydi. Balki u (zulm) — Allohga (ibodatda) sherik qoʻshishni anglatadi. Sizlar Luqmonning oʻgʻliga — unga nasihat qilayotganida — aytgan (gapini) eshitmaysizmi: ‹Ey oʻgʻilcham! Allohga sherik qoʻshma — albatta, shirk — katta zulmdir› (Luqmon, 13)?» — dedi.