حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا حُصَيْنٌ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ عَطِشَ النَّاسُ يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ، وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ يَدَيْهِ رَكْوَةٌ فَتَوَضَّأَ فَجَهَشَ النَّاسُ نَحْوَهُ، فَقَالَ " مَا لَكُمْ ". قَالُوا لَيْسَ عِنْدَنَا مَاءٌ نَتَوَضَّأُ وَلاَ نَشْرَبُ إِلاَّ مَا بَيْنَ يَدَيْكَ، فَوَضَعَ يَدَهُ فِي الرَّكْوَةِ فَجَعَلَ الْمَاءُ يَثُورُ بَيْنَ أَصَابِعِهِ كَأَمْثَالِ الْعُيُونِ، فَشَرِبْنَا وَتَوَضَّأْنَا. قُلْتُ كَمْ كُنْتُمْ قَالَ لَوْ كُنَّا مِائَةَ أَلْفٍ لَكَفَانَا، كُنَّا خَمْسَ عَشْرَةَ مِائَةً.
Solim ibn Abu Jaʼd (Jobir ibn Abdullohdan) rivoyat qiladi: Jobir ibn Abdulloh: «Hudaybiya (sulhi) kuni odamlar juda tashna boʻlib qoldi. Paygʻambar ﷺ ning oldida — biroz suv (solingan) kichik bir idish bor edi va u tahoratni tugatganda, odamlar uning tomon shoshildi. U: ‹Sizlarga nima boʻldi?› — dedi. Ular: ‹Bizda — sizning oldingizdagidan boshqa — na tahorat uchun, na ichish uchun suv yoʻq›, — dedi. Bas, u qoʻlini oʻsha idishga qoʻydi va suv — buloqlardek — uning barmoqlari orasidan oqa boshladi. Biz hammamiz (undan) ichdik va tahorat oldik», — dedi. Men Jobirdan: «Sizlar necha kishi edingiz?» — deb soʻradim. U: «Agar biz yuz ming (kishi) boʻlganimizda ham, u bizga yetardi; lekin biz bir yarim ming (kishi) edik», — deb javob berdi.