حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ أَيْمَنَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُومُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ إِلَى شَجَرَةٍ أَوْ نَخْلَةٍ، فَقَالَتِ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ ـ أَوْ رَجُلٌ ـ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلاَ نَجْعَلُ لَكَ مِنْبَرًا قَالَ " إِنْ شِئْتُمْ ". فَجَعَلُوا لَهُ مِنْبَرًا، فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ الْجُمُعَةِ دُفِعَ إِلَى الْمِنْبَرِ، فَصَاحَتِ النَّخْلَةُ صِيَاحَ الصَّبِيِّ، ثُمَّ نَزَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَضَمَّهُ إِلَيْهِ تَئِنُّ أَنِينَ الصَّبِيِّ، الَّذِي يُسَكَّنُ، قَالَ " كَانَتْ تَبْكِي عَلَى مَا كَانَتْ تَسْمَعُ مِنَ الذِّكْرِ عِنْدَهَا ".
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ juma kuni — bir daraxt yoki xurmo (tanasi) yonida turardi. Soʻng bir ansoriy ayol yoki erkak: «Yo Rasululloh! Sizga minbar yasaylikmi?» — dedi. U zot: «Xohlasangiz (yasanglar)», — deb javob berdi. Bas, ular u zot uchun minbar yasadi va juma kuni boʻlganda, u minbarga (xutba aytish uchun) yoʻl oldi. Shunda xurmo (tanasi) — bola kabi — yigʻladi! Paygʻambar ﷺ (minbardan) tushib, uni quchoqladi — u esa — tinchitilayotgan bola kabi — inqirashda davom etardi. Paygʻambar ﷺ: «U — yonida eshitadigan diniy ilmni (yoʻqotgani) uchun yigʻlardi», — dedi.