حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَرْوَانُ بْنُ الْحَكَمِ، قَالَ أَصَابَ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ رُعَافٌ شَدِيدٌ سَنَةَ الرُّعَافِ، حَتَّى حَبَسَهُ عَنِ الْحَجِّ وَأَوْصَى، فَدَخَلَ عَلَيْهِ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ قَالَ اسْتَخْلِفْ. قَالَ وَقَالُوهُ قَالَ نَعَمْ. قَالَ وَمَنْ فَسَكَتَ، فَدَخَلَ عَلَيْهِ رَجُلٌ آخَرُ ـ أَحْسِبُهُ الْحَارِثَ ـ فَقَالَ اسْتَخْلِفْ. فَقَالَ عُثْمَانُ وَقَالُوا فَقَالَ نَعَمْ. قَالَ وَمَنْ هُوَ فَسَكَتَ قَالَ فَلَعَلَّهُمْ قَالُوا الزُّبَيْرَ قَالَ نَعَمْ. قَالَ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنَّهُ لَخَيْرُهُمْ مَا عَلِمْتُ، وَإِنْ كَانَ لأَحَبَّهُمْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Usmon ibn Affonga rasaf (qon oqish) yili qattiq burun qoni keldi, hatto bu uni hajdan toʻxtatdi va u vasiyat qildi. Shunda Qurayshdan bir kishi uning oldiga kirib: «Xalifa (oʻrningga) tayinla», dedi. (Usmon:) «Ular shunday deyishyaptimi?» dedi. (U:) «Ha», dedi. (Usmon:) «Kim (deyishyapti)?» dedi, ammo u jim qoldi. Soʻng yana bir kishi uning oldiga kirdi — gumonimcha u Horis edi — va: «Xalifa tayinla», dedi. Usmon: «Ular (shunday) deyishyaptimi?» dedi. (U:) «Ha», dedi. (Usmon:) «U kim?» dedi, ammo u jim qoldi. (Usmon:) «Balki ular Zubayrni (aytishgandir)?» dedi. (U:) «Ha», dedi. (Usmon:) «Bilib qoʻyki, jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, men bilganimcha u ularning eng yaxshisidir va u Rasululloh ﷺga ularning eng suyuklisi edi», dedi.