حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ، أَنَّ سَالِمًا، حَدَّثَهُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ مَا سَمِعْتُ عُمَرَ، لِشَىْءٍ قَطُّ يَقُولُ إِنِّي لأَظُنُّهُ كَذَا. إِلاَّ كَانَ كَمَا يَظُنُّ، بَيْنَمَا عُمَرُ جَالِسٌ إِذْ مَرَّ بِهِ رَجُلٌ جَمِيلٌ فَقَالَ لَقَدْ أَخْطَأَ ظَنِّي، أَوْ إِنَّ هَذَا عَلَى دِينِهِ فِي الْجَاهِلِيَّةِ، أَوْ لَقَدْ كَانَ كَاهِنَهُمْ، عَلَىَّ الرَّجُلَ، فَدُعِيَ لَهُ، فَقَالَ لَهُ ذَلِكَ، فَقَالَ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ اسْتُقْبِلَ بِهِ رَجُلٌ مُسْلِمٌ، قَالَ فَإِنِّي أَعْزِمُ عَلَيْكَ إِلاَّ مَا أَخْبَرْتَنِي. قَالَ كُنْتُ كَاهِنَهُمْ فِي الْجَاهِلِيَّةِ. قَالَ فَمَا أَعْجَبُ مَا جَاءَتْكَ بِهِ جِنِّيَّتُكَ قَالَ بَيْنَمَا أَنَا يَوْمًا فِي السُّوقِ جَاءَتْنِي أَعْرِفُ فِيهَا الْفَزَعَ، فَقَالَتْ أَلَمْ تَرَ الْجِنَّ وَإِبْلاَسَهَا وَيَأْسَهَا مِنْ بَعْدِ إِنْكَاسِهَا وَلُحُوقَهَا بِالْقِلاَصِ وَأَحْلاَسِهَا قَالَ عُمَرُ صَدَقَ، بَيْنَمَا أَنَا عِنْدَ آلِهَتِهِمْ إِذْ جَاءَ رَجُلٌ بِعِجْلٍ فَذَبَحَهُ، فَصَرَخَ بِهِ صَارِخٌ، لَمْ أَسْمَعْ صَارِخًا قَطُّ أَشَدَّ صَوْتًا مِنْهُ يَقُولُ يَا جَلِيحْ، أَمْرٌ نَجِيحْ رَجُلٌ فَصِيحْ يَقُولُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ. فَوَثَبَ الْقَوْمُ قُلْتُ لاَ أَبْرَحُ حَتَّى أَعْلَمَ مَا وَرَاءَ هَذَا ثُمَّ نَادَى يَا جَلِيحْ، أَمْرٌ نَجِيحْ، رَجُلٌ فَصِيحْ، يَقُولُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. فَقُمْتُ فَمَا نَشِبْنَا أَنْ قِيلَ هَذَا نَبِيٌّ.
Abdulloh ibn Umar aytdi: Men Umarning biror narsa haqida: «Men buni shunday deb gumon qilaman» deganini eshitsam, albatta u gumon qilganidek boʻlardi. Umar oʻtirgan edi, oldidan goʻzal (chiroyli) bir kishi oʻtdi. U: «Yo gumonim xato (boʻldi), yoki bu (kishi) johiliyatdagi dini ustida (hamon)dir, yoxud ularning kohini (folbini) boʻlgan. Bu kishini menga (chaqiringlar)», dedi. U chaqirildi, (Umar) unga buni aytdi. U: «Bugungidek (kun) men hech koʻrmaganman — bir musulmon kishi (bunday) qarshilanishini», dedi. (Umar:) «Men senga taʼkidlab (qasam ichib) aytamanki, menga (haqiqatni) xabar ber», dedi. U: «Men johiliyatda ularning kohini edim», dedi. (Umar:) «Sening jinniyang senga keltirgan eng ajoyib narsa nima edi?» dedi. U: «Bir kuni men bozorda ekanimda, u (jinniya) menga keldi, men unda qoʻrquvni (vahimani) sezdim. U: ‹Jinlarni va ularning (botparastlikdan) noumid boʻlib, mahzunligini koʻrmadingmi? Yana ular pastga uloqtirilganidan keyin (osmondan), tuyalar va ularning egar-jabdugʻiga (qochib) ergashganini (koʻrmadingmi)?› dedi», dedi. Umar: «Rost aytdi. Men ularning butlari oldida ekanimda, bir kishi bir buzoq keltirib soʻydi. Shunda undan (oʻsha tomondan) bir nidochi qichqirdi — men undan kuchliroq ovozli nidochini hech eshitmaganman — u: ‹Ey Jalih! Muvaffaqiyatli ish! Fasih (notiq) bir kishi: ‹Lo ilaha illa Anta› demoqda!› derdi. Shunda qavm sapchib turdi. Men: ‹Men buning ortida nima borligini bilmaguncha ketmayman›, dedim. Soʻng u (yana) nido qildi: ‹Ey Jalih! Muvaffaqiyatli ish! Fasih bir kishi: ‹Lo ilaha illalloh› demoqda!› (dedi). Men turdim, koʻp oʻtmay: ‹Bu (kishi) paygʻambardir› deyildi», dedi.