حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، وَفَاطِمَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ، رضى الله عنها صَنَعْتُ سُفْرَةً لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ حِينَ أَرَادَا الْمَدِينَةَ، فَقُلْتُ لأَبِي مَا أَجِدُ شَيْئًا أَرْبُطُهُ إِلاَّ نِطَاقِي. قَالَ فَشُقِّيهِ. فَفَعَلْتُ، فَسُمِّيتُ ذَاتَ النِّطَاقَيْنِ.
Men Paygʻambar ﷺ va Abu Bakr Madinaga (yoʻl olishni) istaganlarida, ular uchun bir ozuqa (sufra) tayyorladim. Otamga: «(Buni) bogʻlashga belbogʻimdan (nitoq) boshqa hech narsa topmayapman», dedim. U: «Uni ikkiga yirt», dedi. Men shunday qildim. Shu sababli men «Zotun-Nitoqayn» (ikki belbogʻ egasi) deb ataldim.