حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ ذَكْوَانَ، عَنِ الرُّبَيِّعِ بِنْتِ مُعَوِّذٍ، قَالَتْ دَخَلَ عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم غَدَاةَ بُنِيَ عَلَىَّ، فَجَلَسَ عَلَى فِرَاشِي كَمَجْلِسِكَ مِنِّي، وَجُوَيْرِيَاتٌ يَضْرِبْنَ بِالدُّفِّ، يَنْدُبْنَ مَنْ قُتِلَ مِنْ آبَائِهِنَّ يَوْمَ بَدْرٍ حَتَّى قَالَتْ جَارِيَةٌ وَفِينَا نَبِيٌّ يَعْلَمُ مَا فِي غَدٍ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَقُولِي هَكَذَا، وَقُولِي مَا كُنْتِ تَقُولِينَ ".
Paygʻambar ﷺ men uchun (toʻy) qurilgan (kuyovga olib chiqilgan) tongda mening oldimga kirdilar va sening mendan (oʻtirishingdek) yaqin (oʻrinda) toʻshagimga oʻtirdilar. Kichkina qizlar (joriyalar) doʻmbira (childirma) chalib, Badr kuni oʻldirilgan otalarini (marsiya bilan) eslar edilar, to bir qiz: «Bizning oramizda ertaga nima boʻlishini biladigan bir paygʻambar bor», dedi. Shunda Paygʻambar ﷺ: «Bunday dema, (avval) aytayotganingni ayt», dedilar.