وَأَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، أَنَّ عَائِشَةَ، وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، رضى الله عنهم قَالاَ لَمَّا نَزَلَ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم طَفِقَ يَطْرَحُ خَمِيصَةً لَهُ عَلَى وَجْهِهِ، فَإِذَا اغْتَمَّ كَشَفَهَا عَنْ وَجْهِهِ وَهْوَ كَذَلِكَ يَقُولُ " لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الْيَهُودِ وَالنَّصَارَى، اتَّخَذُوا قُبُورَ أَنْبِيَائِهِمْ مَسَاجِدَ ". يُحَذِّرُ مَا صَنَعُوا.
(Ubaydulloh ibn Abdulloh xabar berdi)ki, Oisha va Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhum): «Rasululloh ﷺga (oʻ lim) tushganida, u zot bir xamisa (chopon)ni yuzlariga tashlay boshladilar; u zotga (nafas) qisilganida, uni yuzlaridan ochar edilar. U zot shu holda: ‹Yahudiy va nasroniylar ustiga Allohning laʼnati boʻ lsin — ular oʻz paygʻambarlarining qabrlarini masjid qilib oldilar› deya — ular qilgan (ish)dan ogohlantirib (aytar edilar)», dedilar.