حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، سَمِعَ زُهَيْرًا، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، رضى الله عنه أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلَّى إِلَى بَيْتِ الْمَقْدِسِ سِتَّةَ عَشَرَ شَهْرًا أَوْ سَبْعَةَ عَشَرَ شَهْرًا، وَكَانَ يُعْجِبُهُ أَنْ تَكُونَ قِبْلَتُهُ قِبَلَ الْبَيْتِ، وَإِنَّهُ صَلَّى ـ أَوْ صَلاَّهَا ـ صَلاَةَ الْعَصْرِ، وَصَلَّى مَعَهُ قَوْمٌ، فَخَرَجَ رَجُلٌ مِمَّنْ كَانَ صَلَّى مَعَهُ، فَمَرَّ عَلَى أَهْلِ الْمَسْجِدِ وَهُمْ رَاكِعُونَ قَالَ أَشْهَدُ بِاللَّهِ لَقَدْ صَلَّيْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قِبَلَ مَكَّةَ، فَدَارُوا كَمَا هُمْ قِبَلَ الْبَيْتِ، وَكَانَ الَّذِي مَاتَ عَلَى الْقِبْلَةِ قَبْلَ أَنْ تُحَوَّلَ قِبَلَ الْبَيْتِ رِجَالٌ قُتِلُوا لَمْ نَدْرِ مَا نَقُولُ فِيهِمْ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ
﴿ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوفٌ رَحِيمٌ ﴾(Baro (roziyallohu anhu) rivoyat qildi)ki, Rasululloh ﷺ Bayt al-Maqdis tomon oʻn olti yoki oʻn yetti oy namoz oʻqidilar; u zotga qiblalari Bayt (Kaʼba) tomon boʻ lishi yoqar (xush kelar) edi. U zot asr namozini oʻqidilar va u zot bilan bir qavm (ham) oʻqidi. Soʻng u zot bilan oʻqiganlardan bir kishi chiqib, (boshqa) bir masjid ahlining yonidan — ular rukuʼda boʻ lgan paytda — oʻtdi va: «Allohga (qasam ichib) guvohlik beramanki, men Paygʻambar ﷺ bilan Makka tomon (qarata) namoz oʻqidim», dedi. Shunda ular oʻz holatlaricha Bayt tomon burildilar. Qibla Bayt tomon burilishidan oldin oʻsha (avvalgi) qiblada vafot etgan — oʻldirilgan — kishilar bor edi; biz ular haqida nima deyishni bilmas edik. Shunda Alloh: ‹Alloh sizning iymoningizni (avvalgi qiblaga oʻqigan namozingizni) zoe ketkazmaydi; albatta Alloh odamlarga juda raufdir, rahmlidir› (Baqara surasi, 143) (oyatini) nozil qildi.