حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ سُلَيْمَانَ، قَالَ سَأَلْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ الصَّفَا، وَالْمَرْوَةِ،. فَقَالَ كُنَّا نَرَى أَنَّهُمَا مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ، فَلَمَّا كَانَ الإِسْلاَمُ أَمْسَكْنَا عَنْهُمَا، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى
﴿ إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ ﴾ إِلَى قَوْلِهِ ﴿ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا ﴾.(Osim ibn Sulaymon aytdi:) Men Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan Safo va Marva haqida soʻradim. U: «Biz ularni (ular orasida saʼy qilishni) johiliyat ishidan deb oʻylar edik; islom kelganida, ularni (saʼy qilishni) tark etdik. Shunda Alloh taolo: ‹Albatta Safo va Marva...› (degan oyatdan) to ‹...ular orasida tavof (saʼy) qilishida› (degan soʻzigacha) (Baqara surasi, 158) nozil qildi», dedi.