حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا رَوْحٌ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ، عَنْ عَطَاءٍ، سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ، يَقْرَأُ
﴿ وَعَلَى الَّذِينَ يُطَوَّقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ ﴾. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ لَيْسَتْ بِمَنْسُوخَةٍ، هُوَ الشَّيْخُ الْكَبِيرُ وَالْمَرْأَةُ الْكَبِيرَةُ لاَ يَسْتَطِيعَانِ أَنْ يَصُومَا، فَلْيُطْعِمَانِ مَكَانَ كُلِّ يَوْمٍ مِسْكِينًا.(Ato aytdi:) Ibn Abbos: ‹Va uni (roʻzani) zoʻ rga (qiyinchilik bilan) qila oladiganlar zimmasiga — bir miskinga taom (berib) fidya (toʻ lash bordir)› (Baqara surasi, 184) deb qiroat qilganini eshitdi. Ibn Abbos: «U (oyat) mansux (bekor qilingan) emas; u — roʻza tuta olmaydigan juda keksa chol va juda keksa kampirdir; ular har bir kun oʻrniga bir miskinga taom bersin», dedi.