حَدَّثَنِي أُمَيَّةُ بْنُ بِسْطَامٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، عَنْ حَبِيبٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، قَالَ ابْنُ الزُّبَيْرِ قُلْتُ لِعُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ
﴿ وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجًا ﴾ قَالَ قَدْ نَسَخَتْهَا الآيَةُ الأُخْرَى فَلِمَ تَكْتُبُهَا أَوْ تَدَعُهَا قَالَ يَا ابْنَ أَخِي، لاَ أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْهُ مِنْ مَكَانِهِ.(Ibn Zubayr aytdi:) Men Usmon ibn Affonga: ‹Va sizdan vafot etib, ayollarini qoldiradiganlar...› (Baqara surasi, 234) — buni boshqa oyat nasx qilgan-ku, nega uni (mushafga) yozasan — yoki: uni nega qoldirasan?» dedim. U: «Ey jiyanim, men undan (Qurʼondan) biror narsani oʻz joyidan oʻzgartirmayman», dedi.