حَدَّثَنَا عَلِيٌّ ـ هُوَ ابْنُ أَبِي هَاشِمٍ ـ سَمِعَ هُشَيْمًا، أَخْبَرَنَا الْعَوَّامُ بْنُ حَوْشَبٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي أَوْفَى ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَجُلاً، أَقَامَ سِلْعَةً فِي السُّوقِ فَحَلَفَ فِيهَا لَقَدْ أَعْطَى بِهَا مَا لَمْ يُعْطَهُ. لِيُوقِعَ فِيهَا رَجُلاً مِنَ الْمُسْلِمِينَ، فَنَزَلَتْ
﴿ إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً ﴾ إِلَى آخِرِ الآيَةِ.(Abdulloh ibn Abu Avfo (roziyallohu anhumo) rivoyat qildi)ki, bir kishi bozorda bir mol (tovar) qoʻ yib (sotmoqchi boʻ lib), uning haqida — bir musulmon kishini (aldab) tushirish (zarar yetkazish) uchun — ‹unga (shu bahoni) berishdi (deb) — holbuki berilmagan edi — yolgʻon qasam ichdi. Shunda: ‹Albatta Allohning ahdi va oʻ z qasamlarini oz bahoga sotadiganlar...› (Al-Imron surasi, 77) (oyati) oxirigacha nozil boʻ ldi.