حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ نَصْرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، أَنَّ امْرَأَتَيْنِ، كَانَتَا تَخْرِزَانِ فِي بَيْتٍ ـ أَوْ فِي الْحُجْرَةِ ـ فَخَرَجَتْ إِحْدَاهُمَا وَقَدْ أُنْفِذَ بِإِشْفًى فِي كَفِّهَا، فَادَّعَتْ عَلَى الأُخْرَى، فَرُفِعَ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ، فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ يُعْطَى النَّاسُ بِدَعْوَاهُمْ لَذَهَبَ دِمَاءُ قَوْمٍ وَأَمْوَالُهُمْ ". ذَكِّرُوهَا بِاللَّهِ وَاقْرَءُوا عَلَيْهَا
﴿ إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ ﴾. فَذَكَّرُوهَا فَاعْتَرَفَتْ، فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْيَمِينُ عَلَى الْمُدَّعَى عَلَيْهِ ".(Ibn Abu Mulayka rivoyat qildi)ki, ikki ayol bir uyda — yoki hujrada — (charm) tikar edi. Ulardan biri — kaftiga bigiz (ishfo) sanchilgan holda — chiqib, (buni) ikkinchisining ustiga daʼvo qildi. (Ish) Ibn Abbosga koʻ tarildi. Ibn Abbos: «Rasululloh ﷺ: ‹Agar odamlarga (faqat) daʼvolari bilan (hukm) berilsa, (baʼzi) qavmlarning qonlari va mollari (nohaq) ketgan boʻ lardi› dedilar. Unga (daʼvogarga emas, ayblanuvchiga) Allohni eslating va unga: ‹Albatta Allohning ahdini (oz bahoga sotadiganlar...)› (Al-Imron surasi, 77) (oyatini) oʻqib bering», dedi. Shunda unga (Allohni) eslatdilar, u (gunohini) eʼtirof qildi. Ibn Abbos: «Paygʻambar ﷺ: ‹Qasam — ayblanuvchi (muddaa alayh) zimmasidadir› dedilar», dedi.