حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ فِي قَوْلِهِ تَعَالَى
﴿ وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ ﴾ أَنَّهَا نَزَلَتْ فِي مَالِ الْيَتِيمِ إِذَا كَانَ فَقِيرًا، أَنَّهُ يَأْكُلُ مِنْهُ مَكَانَ قِيَامِهِ عَلَيْهِ، بِمَعْرُوفٍ.(Oisha (roziyallohu anho) — Alloh taoloning ‹Kim boy boʻ lsa, oʻzini tiysin; kim faqir boʻ lsa, maʼruf bilan yesin› (Niso surasi, 6) degan soʻzi haqida) (aytdi)ki, u (oyat) yetim moli haqida nozil boʻ ldi: agar (vasiy) faqir boʻ lsa, undan (yetim molidan) — uni (boshqarib) turishi evaziga — maʼruf (oʻ rincha) bilan yeydi.