حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، حَدَّثَنَا أَسْبَاطُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا الشَّيْبَانِيُّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ،. قَالَ الشَّيْبَانِيُّ وَذَكَرَهُ أَبُو الْحَسَنِ السُّوَائِيُّ وَلاَ أَظُنُّهُ ذَكَرَهُ إِلاَّ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ،
﴿ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ يَحِلُّ لَكُمْ أَنْ تَرِثُوا النِّسَاءَ كَرْهًا وَلاَ تَعْضُلُوهُنَّ لِتَذْهَبُوا بِبَعْضِ مَا آتَيْتُمُوهُنَّ ﴾ قَالَ كَانُوا إِذَا مَاتَ الرَّجُلُ كَانَ أَوْلِيَاؤُهُ أَحَقَّ بِامْرَأَتِهِ، إِنْ شَاءَ بَعْضُهُمْ تَزَوَّجَهَا، وَإِنْ شَاءُوا زَوَّجُوهَا، وَإِنْ شَاءُوا لَمْ يُزَوِّجُوهَا، فَهُمْ أَحَقُّ بِهَا مِنْ أَهْلِهَا، فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ فِي ذَلِكَ.(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) — ‹Ey iymon keltirganlar! Sizlarga ayollarni majburan meros qilib olishingiz halol emas; ularga — bergan (mahr)ingizning baʼzisini olib qoʻ yish uchun — qiyinchilik qilmanglar...› (Niso surasi, 19) (haqida)) aytdi: (Johiliyatda) bir kishi vafot etsa, uning avliyolari (qarindoshlari) uning xotiniga (boshqalardan) haqliroq boʻ lar edi: ularning baʼzisi xohlasa unga (oʻ zi) uylanar, xohlasalar uni (boshqaga) turmushga berar, xohlasalar bermas edilar; shunday qilib, ular (xotin)ning oʻ z ahlidan koʻ ra unga haqliroq edilar. Shu haqda mana shu oyat nozil boʻ ldi.