حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا عَبْدَةُ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ هَلَكَتْ قِلاَدَةٌ لأَسْمَاءَ فَبَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي طَلَبِهَا، رِجَالاً فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ وَلَيْسُوا عَلَى وُضُوءٍ. وَلَمْ يَجِدُوا مَاءً، فَصَلَّوْا وَهُمْ عَلَى غَيْرِ وُضُوءٍ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ. يَعْنِي آيَةَ التَّيَمُّمِ.
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Asmoning bir marjon (shoda)si yoʻqoldi; Paygʻambar ﷺ uni qidirishga (baʼzi) erkaklarni yubordilar. Namoz (vaqti) keldi, holbuki ular tahoratsiz edilar va suv (ham) topmadilar; shu sababli ular tahoratsiz holda namoz oʻqidilar. Shunda Alloh — yaʼni tayammum oyatini — nozil qildi.