حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ
﴿ وَلاَ تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقَى إِلَيْكُمُ السَّلاَمَ لَسْتَ مُؤْمِنًا ﴾. قَالَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ كَانَ رَجُلٌ فِي غُنَيْمَةٍ لَهُ فَلَحِقَهُ الْمُسْلِمُونَ فَقَالَ السَّلاَمُ عَلَيْكُمْ، فَقَتَلُوهُ وَأَخَذُوا غُنَيْمَتَهُ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِي ذَلِكَ إِلَى قَوْلِهِ ﴿ عَرَضَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ﴾ تِلْكَ الْغُنَيْمَةُ. قَالَ قَرَأَ ابْنُ عَبَّاسٍ السَّلاَمَ.(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) — ‹Va sizlarga salom bergan kishiga: ‹Sen moʻmin emassan› demanglar› (Niso surasi, 94) (haqida)) aytdi: Bir kishi oʻz qoʻ ylari (podasi) ichida edi; musulmonlar unga yetib (duch) keldilar; u: «Assalomu alaykum», dedi, (lekin) ular uni oʻ ldirib, qoʻ ylarini oldilar. Shunda Alloh shu haqda ‹...dunyo hayotininng oʻ tkinchi matoini (istab)...› (Niso surasi, 94) degan soʻziga qadar (oyatini) nozil qildi — u (matoʼ) — oʻ sha qoʻ ylar edi. (Rovi:) Ibn Abbos ‹as-salaam›ni (mim bilan) oʻqidi.