حَدَّثَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا مُغِيرَةُ بْنُ النُّعْمَانِ، قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ، قَالَ {آيَةٌ} اخْتَلَفَ فِيهَا أَهْلُ الْكُوفَةِ، فَرَحَلْتُ فِيهَا إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ فَسَأَلْتُهُ عَنْهَا فَقَالَ نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ
﴿ وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ ﴾ هِيَ آخِرُ مَا نَزَلَ وَمَا نَسَخَهَا شَىْءٌ.(Saʼid ibn Jubayr aytdi:) Bir oyat (haqida) Kufa ahli ixtilof qildi; men u haqda Ibn Abbosga (oldiga) safar qilib bordim va undan u haqda soʻradim. U: «Bu oyat — ‹Va kim moʻminni qasdan oʻ ldirsa, jazosi — jahannamdir› (Niso surasi, 93) — eng oxirgi nozil boʻ lgan (oyat)lardan, uni hech narsa nasx qilmagan», dedi.