حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، قَالَ : حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ
﴿ وَيَسْتَفْتُونَكَ فِي النِّسَاءِ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِيهِنَّ ﴾ إِلَى قَوْلِهِ ﴿ وَتَرْغَبُونَ أَنْ تَنْكِحُوهُنَّ ﴾. قَالَتْ هُوَ الرَّجُلُ تَكُونُ عِنْدَهُ الْيَتِيمَةُ، هُوَ وَلِيُّهَا وَوَارِثُهَا، فَأَشْرَكَتْهُ فِي مَالِهِ حَتَّى فِي الْعِذْقِ، فَيَرْغَبُ أَنْ يَنْكِحَهَا، وَيَكْرَهُ أَنْ يُزَوِّجَهَا رَجُلاً، فَيَشْرَكُهُ فِي مَالِهِ بِمَا شَرِكَتْهُ فَيَعْضُلَهَا فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ.(Oisha (roziyallohu anho) — ‹Va sendan ayollar haqida fatvo soʻraydilar; ayt: ‹Alloh ular haqida sizlarga fatvo beradi...› (degan oyatdan) to ‹...va ularga uylanishni ragʻbat qilasizlar› (Niso surasi, 127) (degan soʻzigacha) (haqida)) aytdi: (Bu) — yonida bir yetim (qiz) boʻ lgan erkakdir; u uning vasiysi va vorisi (boʻ lib), (qiz) uning molida — hatto xurmo (daraxti)da ham — unga sherikdir. U (er) unga oʻ zi uylanishni istaydi, lekin uni (boshqa) bir kishiga turmushga berishni yoqtirmaydi — (chunki u kishi) qiz unga sherik boʻ lgani kabi uning moliga sherik boʻ ladi — shu sababli uni (boshqaga tegishdan) toʻ sadi (man qiladi). Shu haqda mana shu oyat nozil boʻ ldi.