حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ
﴿ وَإِنِ امْرَأَةٌ خَافَتْ مِنْ بَعْلِهَا نُشُوزًا أَوْ إِعْرَاضًا ﴾. قَالَتِ الرَّجُلُ تَكُونُ عِنْدَهُ الْمَرْأَةُ لَيْسَ بِمُسْتَكْثِرٍ مِنْهَا يُرِيدُ أَنْ يُفَارِقَهَا فَتَقُولُ أَجْعَلُكَ مِنْ شَأْنِي فِي حِلٍّ. فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ فِي ذَلِكَ.(Oisha (roziyallohu anho) — ‹Va agar bir ayol oʻz eridan nushuz (yuz oʻ girish) yoki iʼroz (befarqlik)dan qoʻrqsa› (Niso surasi, 128) (haqida)) aytdi: (Bu) — yonida bir ayol (xotin) boʻ lgan, lekin undan koʻ p (manfaat) istamaydigan, undan ajrashmoqchi boʻ lgan erdir; shunda (ayol): «Meni oʻz ishingda (nikohingda ushlab turishda) ozod (erkin) qil (yaʼni baʼzi haqlarimdan kechaman)», deydi. Shu haqda mana shu oyat nozil boʻ ldi.