حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي رَجَاءٍ، حَدَّثَنَا النَّضْرُ، عَنْ هِشَامٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ أَبَاهَا، كَانَ لاَ يَحْنَثُ فِي يَمِينٍ حَتَّى أَنْزَلَ اللَّهُ كَفَّارَةَ الْيَمِينِ. قَالَ أَبُو بَكْرٍ لاَ أَرَى يَمِينًا أُرَى غَيْرَهَا خَيْرًا مِنْهَا، إِلاَّ قَبِلْتُ رُخْصَةَ اللَّهِ، وَفَعَلْتُ الَّذِي هُوَ خَيْرٌ.
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, uning otasi (Abu Bakr) — Alloh qasam kafforatini nozil qilguniga qadar — biror qasamida honis boʻ lmas (qasamini buzmas) edi. Abu Bakr: «Men bir qasam (ichgan) boʻ lsam-u, undan boshqasini (yaxshiroq) deb koʻ rsam, albatta Allohning ruxsatini qabul qilaman va qaysisi yaxshiroq boʻ lsa, oʻ shani qilaman», dedi.